ဆက္မေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာ
ရည္မွန္းခ်က္ေတြအားလံုး မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔
ခံစားလိုက္ရတဲ့အခါ၊
မသိစိတ္ေရာ သိစိတ္မွာပါ
မမွိတ္မသံုယံုၾကည္ထားရတဲ့ အိပ္မက္ေတြ
နစ္ျမဳပ္္ေပ်ာက္ဆံုးေတာ့မယ့္ ခဏတာ၊
အေျခအေနႀကီးတစ္ရပ္ရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ကာဆီး
အေ၀းႀကီးပါကြာလို႔ လက္ခံလိုက္ရတဲ့အခါ၊
ဒါေတြဟာ မင္းရဲ႕လက္နဲ႔ ဖန္တီးရမယ့္
အေရးမဟုတ္ပါဘူး (သို႔) ဒါေတြဟာ မင္းလိုလူရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ေတာ့
ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ ကိုယ့္အတၱနဲ႔ကုိယ္ သေရာ္ဟားတိုက္ခံလိုက္ရတဲ့အခါ၊
လက္သီးပုန္း တျပင္ျပင္နဲ႔ တသက္လံုးေသြးလာတဲ့ဓါးတစ္လက္
ျမင့္မိုရ္ေတာင္အတြက္ေတာ့ အစြမ္းမထက္ပါဘူးလို႔ လက္ခံလိုက္ရတဲ့အခါ၊
ခါးသီးနာက်ည္းမႈရဲ႕ အနက္ရွိဳင္းဆံုးဒဏ္ရာေတြကို
ကုစားဖို႔ရာ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားလိုက္ရတဲ့အခါ၊
ျမင္းတစ္စီး ဓါးတစ္လက္နဲ႔ အမွန္တရားအတြက္ထြက္ခဲ့တဲ့
အလယ္ေခတ္သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲဲ႕ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္မႈမ်ိဳး
မလုပ္၀ံ့ေတာ့တဲ့အခါ၊
မွန္တာလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ဟုတ္တာေျပာရဲတဲဲ့သတၱိ
မရွိေတာ့တဲ့အခါ၊
အမ်ားအတြက္ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္းဆိုတာ
မရင့္က်က္သူတို႔ ႏွလံုးသားကလာတဲ့ခံစားမႈလို႔ ထင္ျမင္လာတဲ့အခါ၊
(သို႔) ကိုယ့္အတၱကိုယ္ကို အျခားေသာနည္းျဖင့္အေရာင္တင္ျခင္းလို႔
အထင္အျမင္ေသးလာတဲ့အခါ (သို႔) ကုိယ္က်ိဳးစြန္႔သည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္က်ိဳးရွာသည္ျဖစ္ေစ
ကိုယ့္အတၱအတြက္ကိုယ္လုပ္ျခင္းလို႔ ထင္ျမင္လာတဲ့အခါ၊
မာနနဲ႔ အတၱမဖက္ဘဲ ရိုးရွင္းျဖဴစင္စြာ
ေလာကကိုမျဖတ္သန္း ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ၊
ရင္ထဲကလာတဲ့ အတိုင္း စုတ္ခ်က္သြင္းၿပီး
အရိုးခံနဲ႔ အရုပ္ထင္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တာ (သို႔) အႏုပညာစစ္စစ္
ျဖတ္သန္းစီးဆင္းမသြားႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ၊
ငါငိုတယ္၊
ငါရယ္တယ္၊
ငါေတြေ၀တယ္၊
ငါေလွ်ာက္မည့္လမ္းဟာ လြန္ခဲ့ၿပီလား
ငါတို႔ဟာ လူေတြကြ ေနာ္… လူေတြပါကြလို႔
အခ်င္းခ်င္းသတိေပးခဲ့သမွ်၊
ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသေနတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္လို၊
အရံွဳးေပးၿပီးရင္ သစ္တုံးလို လည္စင္းခံတဲ့
ေသြးေအးသတၱ၀ါလို၊
ငါဒီလို ျဖတ္သန္းေနမိရက္သား… ။
ငါဟာ ရွိတာေလးပြန္းမွာစိုးလို႔ ဆက္မရင္းရဲတဲ့ေကာင္၊
ေလထဲကတိုက္အိမ္နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မိုးတိမ္ထက္က
အိမ္ယာမဲ့ အေတြးသမားသက္သက္၊
က်ားေလွာင္အိမ္ အေမွာင္ခန္းထဲက ရုန္းမထြက္ရဲ
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနမွ အသက္ျမဲမယ္လို႔ လက္ခံလိုက္တဲ့ လူေၾကာက္၊
ေရးလက္စ ဒီကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေတြ႕ရွိ
ဆက္မေရး၀ံ့ေတာ့တဲ့ စာေၾကာင္းမ်ားစြာ
………
…………
……………
တစ္ခါကငါ
……………………ေသဆံုးခဲ့ၿပီ။ ။
Aniko
9 Jan 09
7:30 am
